Na 25 jaar met toewijding in de zorg te hebben gewerkt, nam Haidy een moeilijk besluit: stoppen als ZZP’er. Niet omdat haar liefde voor het vak verdwenen is, maar omdat de omstandigheden waarin zij haar werk moest uitvoeren niet langer pasten bij haar professionele normen. 

Een brede basis in de zorg
Haidy’s officiële zorgloopbaan begon in 1997 in Suriname. Daar rondde zij haar opleiding tot verzorgende niveau 3 af aan de Covab-opleiding. 

“De opleiding was breed opgezet,” vertelt ze. “We liepen stage binnen én buiten het ziekenhuis. Ik heb ervaring opgedaan in een mortuarium, bij het Medisch Wetenschappen Instituut, in een psychiatrische inrichting en op verschillende poliklinieken. Het was leerzaam, interessant en soms ook ingrijpend.” 

Zorgen zat er al vroeg in. Op haar vijftiende hielp ze drie jaar lang bij de verzorging van de oma van kennissen, tot aan haar overlijden. Kort daarna volgde de zorg voor een andere oudere man, terwijl ze al in opleiding was. 

“Ik ben een gevoelsmens,” zegt ze. “Met veel liefde, geduld en begrip voor anderen. Ik wist al jong dat dit mijn talent was.” 

Elf jaar dag- en nachtzorg
Op haar 28e verhuisde Haidy naar Nederland. In 2001 startte zij met haar eerste PGB-cliënt. Hij wilde niet naar een verpleeghuis en koos ervoor thuis verzorgd te worden. 

“Hij zocht iemand die 24 uur per dag beschikbaar was en bij hem kon inwonen. Ik was voldoende opgeleid om hem zelfstandig te verzorgen.” 

Elf jaar lang zorgde zij voor hem. “Ik leerde niet alleen veel over zorg, maar ook over Nederlandse waarden, normen en cultuur. Hij zei altijd: ‘Blijf dit werk doen, want het past bij jou. Jij bent iemand op wie je kunt rekenen.’ Ik was zijn vertrouwenspersoon.” 

De kracht van 24-uurszorg thuis
Na zijn overlijden schreef Haidy zich in 2011 in bij PuurZorg. Tot en met november 2025 werkte zij met veel voldoening als zzp’er in nachtdiensten en 24-uurszorg bij cliënten thuis. 

“Dit was de manier van werken die bij mij paste. Eén-op-één, met rust en aandacht.” Ze herinnert zich een cliënt die zei: ‘Ik hoop dat jij er bent als ik ga sterven.’ 

Toen het moment daar was, werd Haidy op haar vrije dag gebeld. “Het was een verrassing voor haar dat ik kwam. Ze omhelsde me toen ik naast haar bed stond. Ze stuurde haar zoon met een gerust hart naar huis. Ik ben die nacht gebleven tot zij overleed. Als mensen gelukkig zijn met mijn aanwezigheid, dan ben ik dat ook.” 

Veranderingen in wetgeving en financiering
In 2025 veranderde de situatie drastisch. Door strengere handhaving op schijnzelfstandigheid, de toepassing van de Arbeidstijdenwet en een gewijzigde financiering van palliatieve zorg thuis, kwam de 24-uurszorg door zzp’ers onder druk te staan. “Er kwamen nauwelijks nog opdrachten binnen. Het loonde niet meer om zelfstandig te blijven.” Noodgedwongen stopte Haidy als ZZP’er. 

Een moeilijke keuze
De combinatie van hoge werkdruk, personeelstekorten en stapeling van taken maakt dat Haidy haar werkplezier is kwijtgeraakt. “Onder deze omstandigheden kan ik niet blijven werken. Met pijn in mijn hart zal ik mezelf omscholen als dat nodig is.” 

Ze overweegt onder andere werk in de uitvaartzorg. “Dat past ook bij mij. Daar draait het om respect, aandacht en begeleiding van mensen in een kwetsbare fase.” 

Zorg moet weer uitvoerbaar worden
Haidy’s betrokkenheid bij de zorg is onveranderd groot. Juist daarom trekt zij nu haar conclusies. “De druk is te hoog. Ik kan me niet meer focussen op het werk waarvoor ik ben opgeleid. Mensen om mij heen zien mijn frustratie en moedigen me aan om verder te kijken.” 

Toch blijft haar wens eenvoudig. “Ik ga op zoek naar werk waar mijn zorgcapaciteiten nodig én gewenst zijn. Waar ik weer met rust, aandacht en waardigheid kan werken. Want zorg moet weer uitvoerbaar worden. Pas dan kunnen zorgverleners blijven doen waar hun hart ligt.”